به کجا چنین شتابان؟؟؟!!!

 

 

 

 

 

جشن مهرگان

 

 

 

مهرگان آن روی سكه نوروز

 آن‌ گاه كه سالنمای زرتشتيان روز مهر از ماه مهر را نشان می ‌دهد ،

 مهرگانی ديگر از راه می رسد.

 مهرگانی ديگر از راه می رسد ٬  كه اگرچه امروز تنها يكی از

 جشن‌های ماهيانه زرتشتيان به شمار می ‌رود اما

 ديروز شكوهش با نوروز برابری می ‌كرد و گستره‌ی آن به سبب پيوندش

با آيين مهر و ميترا از خاور تا باختر اين كره‌ی خاك را درنورديده بود

 و صد افسوس كه با تمام اين فر و شكوه در هزار توی تاريخ

 پرفراز و نشيب اين سرزمين، گرد فراموشی بر رخسار گرفت و امروز تنها

اقليتی دينی در داخل و اقليتی قومی در خارج از كشور اين ميراث كهن را

 نگاهبانند . در سالنمای زرتشتيان هر روز ماه، نامی دارد كه نام‌های

دوازده ماه نيز در ميان آنها ديده می ‌شود و يكی شدن نام‌های روز و ماه

 جشن گرفته می ‌شده است. در ميان جشن‌های ماهيانه، دو جشن تيرگان

 و مهرگان مناسبتی حماسی و ملی دارند و هر دو يادآور نجات و رهايی مردمانند

 در تيرگان مرزهای ايران را كه در پی شكست از توران می ‌رفت تا به تنگی دل

مردمانش شود، پرتاب تيری كه از جان آرش نيرو می ‌گرفت به فراخی رسانيد.

 و در مهرگان پايه‌های سلطنت ضحاك ماردوش كه ماران شانه‌هايش

از مغز جوانان خورش می ‌كردند ، با فرياد دادخواهی آهنگری كاوه نام

لرزيدن گرفت و با افراشته شدن درفش كاوياني و خيزش ايرانيان

 به رهبری فريدون، ۱۰۰۰سال ستم و بيداد ضحاك تازی به پايان رسيد

 شايد اين كه بيشتر تاريخ‌نويسان بر مردمی ‌بودن اين جشن قلم می ‌زنند،

به اين سبب است كه مهرگان يادآور پيروزی بر بيداد و ستم زمانه بوده

است. ابوريحان بيرونی در التفهيم می ‌نويسد:

مهرگان شانزدهمين روز از مهرماه و نامش مهر،

اندرين روز آفريدون ظفر يافت بر بيورسب جادو، آنك معروف است

 به ضحاك و به كوه دماوند بازداشت و روزها كه سپس مهرگان است

همه جشنند، بر كردار آنچه از پس نوروز بود .

البته از سال ۱۳۰۴ هجری شمسی پنج روز پنجه

(خمسه) از پايان سال حذف و شش ماه نخست ، ۳۱روزه شد و از آن پس

 روز آغاز جشن مهرگان به دهم مهرماه منتقل شد و تا روز رام ايزد يعنی

 شانزدهم مهرماه ادامه يافت.

 روز اول را مهرگان عامه و روز واپسين يا شانزدهم مهر را

مهرگان خاصه می ‌ناميدند. گزارش‌هايی نيز وجود دارند

كه مهرگان پيش از اين نيز در شش روز يا حتی در ۳۰ روز برگزار می شده است

 پيش از اين گفته شد كه فر و شكوه مهرگان را می ‌توان

با نوروز سنجيد ، آنچنان كه در آثارالباقيه‌ی بيرونی از گفته سلمان فارسی

 آمده است:ما در عهد زرتشتی بودن می ‌گفتيم، خداوند برای زينت

بندگان خود ياقوت را در نوروز و زبرجد را در مهرگان بيرون آورد

 و فضل اين دو روز بر روزهای ديگر مانند فضل ياقوت و زبرجد است

بر جواهرهای ديگر اما آنچه روشن است، گستره و گوناگونی نوشته‌هايی

 كه درباره‌ی مهرگان و دلايل برگزاری آن آورده شده است به هيچ روی

 قابل سنجش با نوروز نيست و گويا تاريخ‌نويسان، شاعران و نويسندگان

هم‌پيمان گشته‌اند تا از پيدايش مهرگان گزارش‌های يكسانی ارائه دهند.

 آنچنان كه بيهقی و بيرونی چرايی پيدايش مهرگان را گزارش می ‌دهند ،

اسدی توسی نيز در گرشاسب‌نامه مي‌گويد فريدون فرخ به گرز نبرد

ز ضحاك تازی برآورد گرد چو در برج شاهين شد از خوشه مهر نشست

 او به شاهی سر ماه مهر و يا در شاهنامه فردوسی

می ‌خوانيم فريدون چو شد بر جهان كامگار ندانست جز خويشتن شهريار

 به روز خجسته سر مهر ماه به سر برنهاد آن كيانی كلاه

كنون يادگارست از او ماه مهر به كوش و به رنج ايچ منمای

 چهر پرستيدن مهرگان دين اوست تن‌آسانی و خوردن آيين اوست

 همانگونه كه می ‌دانيم اين يكسان‌ نويسی در مورد نوروز وجود ندارد

 و از همين رو اين پرستش در ذهن جان می ‌گيرد كه آيا

گزارش‌های گوناگونی كه در مورد نوروز بيان شده است و نشان از اهميت آن

 در بين تمامی اقوام و گروه‌های ايرانی می ‌دهد دليل به برتری

نوروز بر مهرگان نيست. اينكه پس از چندين هزار سال،

 نوروز استوار و تنومند در ميان ايرانيان زنده است و مهرگان اينگونه نيست

 را پژوهشگران چه پاسخی می ‌دهند؟ شوربختانه نگارنده اين متن نه تنها پاسخی

 برای پرسش خويش نيافت بلكه به جملاتی برخورد كه نشان از

برتری مهرگان بر نوروز در نزد عوام می ‌داد.

برای مثال دكتر محمود روح‌الامينی به نقل از آثارالباقيه بيرونی مي‌نويسد:

… و برخی مهرگان را بر نوروز برتری داده‌اند چنان‌ كه پاييز را

 بر بهار برتری داده‌اند و تكيه ‌گاه ايشان اينست كه اسكندر از ارسطو پرسيد

كه كدام يك از اين دو فصل بهتر است؟ ارسطو گفت پادشاها در بهار حشرات و

هوام آغاز می ‌كند كه نشو يابند ودر پاييز آغاز ذهاب آنهاست ،

پس پاييز از بهار بهتر است در هر حال آنچه روشن است و

رواست كه گفته شود اينست كه نام نوروز بيشتر از هر جشن ديگری

با مهرگان همراه بوده و اين گواه بر آنست كه اين دو جشن حتی اگر هم‌ارج و

 هم ‌پايه نبوده باشند ، بزرگترين جشن‌های ايران زمين بوده‌اند

و شايد تنها در اين دو جشن بوده كه ايرانيان سراسر دست از كار و كوشش

می‌كشيده‌اند و به شادی و رامش و آسايش می ‌پرداخته‌اند.

 آنچنان كه فردوسی تن‌آسانی و خوردن را آيين آن می ‌داند و مي‌گويد :

 كنون يادگارست از و ماه مهر      به كوش و به رنج ايچ منمای چهر

 و حتی بيرونی كه به سخت‌كوشی و پركاری نامدار است گويا بايسته‌ی

 خويش می ‌داند كه در مهرگان و نوروز بياسايد ،

 آنگونه كه شهروزی در مورد وی می گويد :

 “… دست و چشم و فكر او هيچ‌گاه از عمل بازنماند مگر به روز نوروز و مهرگان ”‌

 و اينكه مهرگان و نوروز با واژگان تازی ‌شده‌ی مهرجان و نيروز وارد زبان

 و قلمرو فرهنگی كشورهای مسلمان عرب‌زبان گرديد و امروز در بسياری

 از اين كشورهای آسيايی و آفريقايی واژه‌های مهرجان به مفهوم

 فستيوال و جشن كاربرد دارد ،‌ نشانه‌ی ديگری است بر فر و شكوه اين دو

 در اين ميان حتی اگر از استوره‌ی كاوه آهنگر كه درفش دادخواهی و

 ستم‌ستيزی ايرانيان است چشم‌پوشی كنيم و پيوند مهرگان با ميترا و مهر را

 هم كه نشان از پيشينه‌ی اين جشن كهن دارد ناديده بگيريم،

همزمانی آغاز فصل برداشت كشاورزان با مهرگان ، بر مردمي‌بودن

 اين جشن كهن گواه است و از طرفی اينكه مهرگان آغاز اعتدال پاييزی را

نويد می ‌دهد همانگونه كه نوروز پيام‌رسان اعتدال بهاري است،

 اين دو جشن كهن را همانند دو روی سكه‌ی فرهنگ ايران می ‌نماياند.

 باشد كه مهرگان را بيش از اين گرامی بداریم 

     "جشن‌های ايرانی " 

 

لباس ملی ایران

 

 

 

 

با توجه به این که مسوولان محترم و مقام معظم رهبری و نمایندگان مجلس

 

هفتم بر روی زمین مدتی است که قصد دارند تا برای ملت شریف ایران لباس

 

 ملی درست کنند، و با توجه به اینکه در این زمان یکی از مهم ترین امور، و

 

شاید اهم امور، این است که لباس های ملت ایران مطابق فرهنگ ایران باشد،

 

 لذا برای همیاری در این امر مهم، مشخصات لباس ملی ایرانیان به عرض

 

 می رسد. 

 

پیراهن عثمان: پیراهن ملی ایران باید سفید، دراز و گشاد باشد، تا در صورت درگیری

با دشمن و خونین شدن، جای لکه های خون مظلومانه که توسط جلادان تا بن دندان

 مسلح استکبار روی آن مانده معلوم باشد و بتوان آن را به راحتی پیراهن عثمان کرد.

آستین داخلی: آستین پیراهن ملی ایران باید تنگ و دکمه دار باشد و کلیه نکات امنیتی

در آن رعایت شود، تا دست استکبار جهانی نتواند از آستین عوامل داخلی و بخصوص

دوستان انقلاب در بیاید. ضمنا در مورد کسانی که نقش موثری در نظام دارند باید

برش آستین جوری باشد که نتوان در آن مار پرورش داد، معمولا مارهایی که در این

شرایط در آستین پرورش پیدا می کنند جهت جاسوسی و نفوذ اقدام می کنند،

لذا ضروری است که آستین این پیراهن ها به سیستم شنود صدا مجهز باشد.

مچ آستین و برش زیر بغل: مچ آستین و برش زیر بغل لباس ملی ایران باید طوری باشد

 که وقتی می خواهند با شرکت در راهپیمایی های میلیونی مشت محکم به دهان

 استکبار جهانی بزنند زیر بغل شان جر نخورد و مچ آستین شان پاره نشود.

گشادی آستین: با توجه به اینکه مسوولان محترم نیروی اتنظامی و قضایی و مالی و

سیاسی و امنیتی و تاحدی وغیره ممکن است بخواهند چوب توی آستین ملت بکنند،

 لذا باید لباس ملی ایرانیان از آستین مناسب گشاد برخوردار باشد.

خشتک مناسب: خشتک شلوار ملی ایرانیان باید از نوع بالا ساسون دار و پیلی دار

 برخوردارباشد تا زمانی که مسوولان امر می خواهند خشتک ملت را بادبان کنند بادخورش

 خوب باشد. همچنین طراحان تلاش کنند از نوعی خشتک پرتابل استفاده کنند که در زمانی

 که قرار است خشتک مردم را سرشان بکشند خشتک مذکور جر نخورد. در مورد عناصر

 غیرخودی خشتک باید از جنس چلوار باشد که اگر مسوولان امر خواستند آنرا جر بدهند،

هزینه نظام بالا نرود.

پاچه شلوار: حتی الامکان طراحان لباس ملی ایران باید شلواری با پاچه گشاد را انتخاب

 کنند تا وقتی مسوولان امر می خواهند پاچه ملت را بگیرند، با مشکل مواجه نشوند،

 در مورد نیروهای خودی پاچه شلوار باید از نوع چاکدار و با قابلیت تاشو باشد تا این

پاچه پاره های پاچه ورمالیده بتوانند از شلوار مناسب استفاده کنند.

دامن بشور و بپوش: با توجه به اینکه مسوولان امر، اعم از بانوان و آقایان،

 بخصوص در جناح راست و کارگزاران یک طوری هستند که دامن شان دائما لک می شود،

حفظ کیان مملکت و عزت اسلام و مسلمین، حتی الامکان از پارچه هایی برای دامن

 استفاده شود که وقتی لکه می شود قابلیت شستشوی سریع و ماستمالی داشته باشد.

همچنین طراحان لباس ملی ایران برای دامن مسوولان بلند پایه از مینی ژوپ استفاده کنند

 که دست مردم به دامن آنها نرسد. در مورد عناصر دشمن، روزنامه نگاران، هنرمندان،

مخالفان و عناصر غیر خودی از پارچه دامنی کتان و پشمی استفاده شود که اگر دامن شان

 لکه دار شد، حالا حالا ها قابل لک گیری نباشد.

چادر سیاه و کفن سفید: با عنایت به اینکه بانوان محترم قرار است با چادر سیاه به

خانه شوهر بروند و با کفن سفید از آن خارج شوند، لذا این دو نوع لباس به عنوان

لباس ملی بانوان ایرانی انتخاب می شود. استفاده از هرنوع دامن عفت قابل لکه دار شدن،

 هر نوع مانتو چاکدار، روسری کالسکه ای( با قابلیت عقب و جلو رفتن)

و غیره ممنوع است.

کفش تنگ به شکل چکمه: با توجه به اینکه ملت ایران عادت دارند که پا توی

کفش بزرگان می کنند، لذا طراحان تلاش کنند از کفشی استفاده کنند که کسی نتواند

 پایش را از آن دربیاورد و توی کفش دیگران بکند. ضمنا بهتر است کفش ها

به سیستم امنیتی مجهز بشوند که وقتی کسی ریگی به کفشش بود کفش مذکور بوق بزند

 و نیروهای امنیتی را متوجه دشمن کند. همچنین با توجه به اینکه لنگه کفش کهنه در

بیابان نعمت می باشد، نوع لباس مردم در هنگام عبور از بیابان به شکلی باشد که به هر نوع

لنگه کفش کهنه( از قبیل شورای نگهبان، شورای تشخیص مصلحت نظام و دیگران)

 احترام گذاشته و به بهانه اینکه در بیابان هستند پا توی لنگه کفش های کهنه نکنند.

کلاه گشاد: با توجه به اینکه در هر دوره سیاسی کشور ممکن است لازم شود مسوولان امر

 کلاه جدیدی سر مردم بگذارند، یا کلاه آنها را بردارند، لذا طراحان موظفند که از کلاه گشاد

و مناسب حمل و نقل سریع استفاده کنند.

 

تنیجه گیری اخلاقی : لباس باید به تن ملت برازنده باشد.