کهن ترين نبشته هايی که به اين خط به دست ما رسيده اند.

               لوح های زرين اريارمنه و ارشام و سنگ نبشته های منسوب به

           کورش بزرگ در پاسارگاد می باشند. متن لوح زرين آريارمنه چنين است:

                        اريارمنه شاه بزرگ،شاه شاهان،شاه در پارس،پسر چيش پيش

                        شاه،نوه هخامنش.اريارمنه گويد، اين کشور که من دارم، دارای

                     اسبان خوب و مردان خوب است، خدای بزرگ اهورامزدا به من داد.

                      به خواست اهورامزدا من شاه در اين کشورم. اريارمنه شاه گويد ،

                                             اهورامزدا مرا پشتيبانی فرماياد.

                         لوح زرين ارشام پسر اريارمنه، با تفاوتی بسيار ناچيز دارای

                       همان متن لوح اريارمنه است . و نبشته منسوب به کورش تنها از

                چهار واژه درست شده است. که در پاسارگاد در چهار جا تکرار شده است:

                                               من کورش،شاه هخامنشی .

                             ميدانيم که هخامنشيان حدود۷۰۰ پيش از ميلاد ، به رهبری

                             هخامنش حکومت کوچکی در پيرامون کوه های بختياری و

                                مسجد سليمان امروز بنيان گذاشتند. چيش پيش ، پسر و

                             جانشين هخامنش ، موفق به گسترش قلمرو هخامنشيان شده

                             و به عنوان شاه انشان شهرت پيدا کرده بود،به هنگام مرگ

                         سرزمين های زير فرمانروايی خود را ميان دو پسر خود

                                                  اريارمنه و کورش ،

                         نيای کورش بزرگ ، تقسيم کرد. پارس از آن اريارمنه شد

                            و بخش غربی فرمانروايی از آنِ کورش. در شاخه شرقی ،

                         پس از اريارمنه،حکومت به پسرش ارشام ،

                                     پدربزرگ داريوش بزرگ رسيد

                              و در شاخه غربی،پس از کورش پسرش کمبوجيه،

                         پدر کورش بزرگ حکومت را به دست گرفت. کورش بزرگ

                                توانست با نام نخستين شاه نيرومند هخامنشی ،

                             فرمانروايی بزرگ هخامنشيان را تثبيت کند وتقريبا

                      ارشام را از عنوان  بيندازد. شش سال پس از کورش،با مرگ

                پسر و جانشينش کمبوجيه ، داريوش توانست در سال ۵۲۲ پيش از ميلاد،

                              در حالی که هنوز پدرش ويشتاسپ و پدر بزرگش

                      ارشام زنده بودند،فرمانروايی بر امپراطوری جهانی هخامنشيان

                         را به شاخه خود انتقال دهد. به نظر می رسد که در زمان

                       فرمانروايان پيش از داريوش خط ميخی پارسی باستان وجود

                        نداشته و سنگ نبشته های منسوب به اينان وسيله شخص

                                     ديگری پديد آمده اند. به دلايل زير:

                   ۱- در لوح زرين منسوب به اريارمنه،اين شاه، خود را شاه بزرگ،

                           شاه شاهان،شاه در پارس می خواند.ولی اريارمنه هرگز

                        نمی توانست با وجود برادرش،کورش شاه(شاه در بخش غربی

                          فرمانروايی هخامنشيان)، خود را شاه شاهان بخواند. زيرا

                          کسی می توانست خود را شاه شاهان بخواند که بر چندين

                                  شاه فرمانروايی بی چون و چرا داشته باشد.

                       ۲- اگر در زمان اريارمنه خط ميخی پارسی باستان وجود می  داشت،

                               لازم می بود که علاوه بر لوح زرين، نشانه های ديگری

                              از اين خط به دست آيد. بررسی های باستان شناسان نشان

                                    داده اند که چنين نوشته ای تقريبا وجود ندارد.

                          ۳- اگر در زمان ارشام خط ميخی پارسی باستان وجود می  داشت

                         و لوح زرين منسوب به او از آن خود او می بود، او نمی توانست،

                                 با وجود حضور شخصی مقتدر مانند کورش بزرگ،

                          خود را شاه شاهان بخواند، می دانيم که ارشام در برابر قدرت

                                  کورش حتا عنوان شاهی خود را از دست می داد.

                ۴ - اگر اريارمنه و ارشام، نياکان داريوش، به راستی شاه شاهان می بودند،

                                چگونه داريوش در سنگ نبشته های خود، با وجود

                            زنده بودن پدر و پدر بزرگش خود را شاه شاهان می نامد؟

                ۵ - اگر خط ميخی پارسی باستان در زمان کورش بزرگ وجود می  داشت،

                         لازم می آمد که در منشور مشهور او از خط ميخی پارسی باستان

                          هم استفاده می شد، يا نوشته های زيادی از زمان پرتحرک او

                                  به خط ميخی پارسی باستان برجای می ماند.

               ۶ - اگر در زمان کورش بزرگ خط ميخی پارسی باستان وجود می  داشت،

                           بيشتر از اريارمنه و ارشام، او می توانست خود را شاه

                        شاهان بخواند، اما در همه نبشته های منسوب به او، تنها اين

                               چهار واژه آمده است: منم کورش شاه هخامنشی.

                    اين عبارت درست است، اما در مقايسه با لوح های اريارمنه و ارشام،

                              در ارتباط با کورش بزرگ حق مطلب ادا نشده است.

                   ۷ - هزوارش ها پس از سنگ نبشته داريوش در بيستون ساخته شده اند .

                            واژه شاه بيش از ۱۰۰ بار در بيستون تکرار می شود،

                            که اگر به صورت هزوارش نوشته می شد، در بيستون،

                           ۶۰۰  نشان خط ميخی پارسی باستان کم تر کنده می شد.

                          همچنين از هزوارش ها تنها هزوارش شاه در سنگ نبشته

                      های داريوش( به غير از بيستون ) آمده است و پپداست که ديگر

                       هزوارش ها پس از داريوش درست شده اند. بنابر اين دامن و

                         آستين لباس کورش به راستی نمی توانسته اند در زمان خود

            او دارای نبشته ای به خط ميخی پارسی باستان و استفاده از هزوارش شاه باشند.

                     همچنين داريوش بزرگ در بند ۷۰ متن ايلامی در بيستون، خود را

                   پدپد آورنده خط آريايی می داند. ترجمه بند ۷۰ متن ايلامی چنين است:

                         ۱- دايوش شاه گويد: ۲- با ياری اهورامزدا خطی درست کردم

                         ۳- از نوعی ديگر(يعنی) به آريايی ۴- آن که پيش از اين نبود،

                                هم بر روی لوح های گلی ، ۵- هم بر روی پرگامنت.

                             همچنين  ۶ - امضا ومهر کردم .۷- اين خط نوشته شد و برايم

                         ۸ - خوانده شد. سپس فرستادم ۹- اين خط را به همه کشور ها.

                        ۱۰- مردم اين خط را آموختند.مجموع اين دلايل ثابت می کند که

                       پيش از داريوش بزرگ خط ميخی پارسی باستان وجود نداشته و

                     اين خط به دستور داريوش بزرگ برای اينکه جوابگوی امپراطوری

                               چند مليتی ايران باشد به يکباره ابداع گرديد.